Son zamanlarda artan şiddet, öfke ve umutsuzluk bize aynı soruyu düşündürüyor: İnsan neden bu noktaya gelir? Çoğu zaman gördüğümüz şey sadece sonuçtur. Arkasında ise bastırılmış duygular, ifade edilemeyen acılar ve yüzleşilmemiş gerçekler vardır. İnsan, hissettiğiyle temas kuramadığında onu dönüştürmek yerine ondan kaçtığında, duygu davranışa dönüşür. Ama burada önemli bir nokta var: İnsanların sürekli dış dünyayı suçlamaktan vazgeçmesi gerekir. Her şey “başkaları yüzünden” d

Bugünlerde bazı insanlar, başkalarına zarar vererek ya da “kabadayılık” yaparak güçlü olduklarını sanıyor. Oysa psikoloji bize şunu çok net söyler: Gerçek güç, kontrol edebilme kapasitesidir—özellikle de kendi öfkeni. Şiddet çoğu zaman güçten değil, yetersizlik duygusundan , değersizlikle baş edememekten ve içsel kırılganlıktan doğar. Kendini güçlü hisseden biri, bunu başkalarını ezerek kanıtlamaya ihtiyaç duymaz. Unutmamak gerekir ki; Birine zarar vermek, anlık bir “üstünlük

Zihin, gördüğünü gerçek kabul eder. Bu yüzden savaş, kriz ve felaket görüntüleri yalnızca “haber” olarak kalmaz; sinir sisteminde yaşanıyormuş gibi iz bırakır. Ama insan zihni pasif bir alıcı değildir. Seçer, sınır koyar, düzenler. Her bilgiye maruz kalabilirsin; ama her bilgiyi içselleştirmek zorunda değilsin. Her şeyi görebilirsin; ama ne kadarının sende kalacağına sen karar verirsin. Psikolojik dayanıklılık, dünyayı kapatmak değil; dünyaya ne kadar açılacağını yönetebilmek